Betikara

Horma horrek poliki-poliki aldentzen nau

harriz harri iraindu

 

ez dudalako denborarik itsasoraino jaisteko

eta bere zorigaiztoko poz karrankarria entzun

ez dudalako denborarik atsekabeak biltzeko

zeru zulatzailea den pinu haren azpian

ez dudalako denborarik haizeari aurpegia emateko

eta arima zein birikak zinez egurastu

 

begiak ixtera noa eta belarriak hormatzera

eta beste itsaso bat nire sareetan isuri

eta ametsezko pinu bat zutitu

eta arrastaka eramango nauen haizea sortu

azpikeria eta makinetatik urrun

ordutegi eta gogaikarriengandik urrun

 

baina etxe barruan porrota

asmatzen dudan itsaso honek ez nau bustitzen

ez dauka lurrinik zutitzen dudan zuhaitzak

eta nire ordezko urakanak

ez du balio ezta gorroto lehorrak ekortzeko

 

orduan nire ingurura itzultzen naiz

arratsaldea berriro entzun eta dunbotsa

berriro horma begiratu harriz harri

eta aieru erabakiorrera heldu

eraitsi beharko dut

itsasoa, pinua, haizea

konkistatzen joateko.

 

Mario Benedetti

 

This entry was posted in Komunitatea. Bookmark the permalink.

Comments are closed.