Zortzi mikroipuin, Aitor Monje-ren eskutik

Hamabostean behin sormen lanak plazaratzen gabiltza azkenaldian Hitzen Uberanen, Aingura hegodunak atalean. Gaurkoan Aitor Monje idazle eta musikariaren zortzi mikroipuin irakurri ditzakezue.

 

.

zortzi mikroipuin

aitor monje

 

Trumoi hotsa entzun zen. Baita tronpeta bat ere. Bi, agian. Pianoa zirudien zerbait eta baita zilbor-heste bat ere: gure amankomuneko zilbor-hestea, bere ahoa ixten. Eta ostadarrak bere aurpegi erraldoiko irribarrea ezabatu zuen. Ondoren, bere aho amaigabea itxi eta gu denok irentsi gintuen.

Haizeak, haragi hilaren hatsa ekarri zuen aurrean genuen arerioarenetik gu geunden lubakira. Hatsa guregana heldu orduko, gu ere hilotzak ginen. Dena zen heriotzaren hatsa, baina inork ez zuen usaintzeko aukerarik izan.

Idatzirik gabe dagoen Historiak zera dio, Julio Cortazarrek bere azkenengo egunak ospatzeko Buenos Aires hiriko nagusientzako egoitza batera jo zuela. Bere gaixotasuna zaintzeko. Bere adin gaixoa begiratzeko. Bere ipuin eta eleberrietako pertsonaiak eta zinez ezagutu zituen pertsonak ezberdintzen desikasten jarraitzeko. Arratsalde batean, Julio Cortazar flotagarri eta zeharrargitsuari eskuetan zeukan liburua lurrera jausi zitzaion. Ahots zaharkitu batekin “Rayuela”, irakurri zuen. “Julio… Cortazar”, esan eta gainazal arrotzari so, “izen hori inoiz entzun egin dut” gaineratu omen zuen.

Behin, jaio aurretik, norbaitekin amets egin nuen. Biharamunean ametsa azaldu nion, gosaltzen geundela. “Nik ere zurekin egin dut amets”, erantzun zidan. “Egia esanda”, gehitu zuen, “orain ere ametsetan nabil zurekin”. Ni itzartzen saiatu nintzen, baina ezinezko bilakatu zitzaidan. Egun hartatik, ezin dut itzarri. Eta ez dut nahi. Lo ere ezin dut egin. Ezta nahi ere.

Ez dago leihorik. Atea barrutik dago itxita. Kanpotik ez dago gelan sartzerik. Gela horretan, erailketa bat gertatu da. Gelatik irteterik izan ez duenak, oihu larri eta izutuekin aldarrikatzen du bere erabateko errugabetasuna. Oraindik sartu ez denak ez du are ezer esan. Itxaron beharreko unea airezko ganibetez eutsitako denbora da. Ikerkuntzak darrai.

Dunaren mugimendua izan ote zen inork zekien, ala neguak sasirik sendoenak leitu eta desegin ote zituen… biak, agian, nork bere eginkizunean… baina atea agerian agertu zen. Gau hartan, beste aldean, bere mailukoan kontrazeinua aditu zuten.

Aske izan ziren eta elkarri begiratu zioten. Makila zuriek ez zuten gezurrik esan maitearen begietan poza aurkitu zutela onartzerakoan. Makilek hitz egin zuten eta, biok, samurtasun hori azaletan biderkatu zuten. Haien zapore eta usaien erabateko pasioaren aurrean amore eman zuten. Osoki maitasun izan ziren. Nostalgia ikusezin batek bion gorputzak barrurantz tiratu zituen. Eta itxaropen argitsu batek egunsentiranzko bidea zabaldu zien.

Hiribarnean, nonbait, emakume batek kalez kale dabil. Oinez. Negarrez. Zentzurik ezta helbururik gabeko ibilbidean. Eskuineko eskuan argazki albuma darama eta bidean aurkitzen duen edonori erakusten dio. Orrialde horrek bere semea dela esaten duen norbaiten argazkia du eta gudan hilik suertatu zela dio. Ikusi duzue? Mutil garaia da, beltzarana, ile motza du eta uniformez jantzita doa… Eta urrundu egiten da, negarrez, beste kale batzuetarantz, beste paseatzaile batzuengana, beste umeengana, beste gurasoengana, beste argazkietarantz.

Egileari buruz:

Aitor Monjek gitarra jotzen du Yakuzi taldean, bere poemak Hatsa poesia bildumaren azken aleetan irakurri daitezke, ipuinei dagokionez Basauriko Euskarabila Ipuin Erotikoen lehiaketan saritu izan dute, besteak beste.

Albiste honen uberan:

Aitor Monjeren (Mudoh) musika entzungai

This entry was posted in ai-Testuak, Aingura hegodunak, Albisteak. Bookmark the permalink.

Comments are closed.